หลงหุย, 30 มิ.ย. (ซินหัว) -- ศิลปะการปักผ้าเถี่ยวฮวา เป็นงานหัตถกรรมดั้งเดิมที่สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่นโดยสตรีชาวฮวาเหยา ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยของกลุ่มชาติพันธุ์เหยา ในอำเภอหลงหุย มณฑลอวิ๋นหนาน (ยูนนาน) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน โดยต้นกำเนิดของการปักผ้าเถี่ยวฮวานั้นย้อนกลับไปได้ถึงยุคราชวงศ์ฮั่น (202 ปีก่อนคริสต์ศักราช-ปี 220) และพัฒนาจนถึงจุดสูงสุดในยุคราชวงศ์หมิง (1368-1644) และราชวงศ์ชิง (1644-1911)

งานปักเหล่านี้มีเอกลักษณ์อยู่ที่เทคนิคการปักแบบ "ชิงซา" ซึ่งใช้เส้นไหมปักลงบนผ้าทอมือสีครามโดยไม่ต้องอาศัยแบบร่างหรือภาพสเก็ตช์ล่วงหน้า แม้แต่ผ้าถุงทรงกระบอกปักลวดลายแบบทั่วไปเพียงหนึ่งผืนก็อาจมีจำนวนฝีเข็มนับแสน และต้องใช้เวลาหลายเดือนหรือแม้กระทั่งหลายปีกว่าจะเสร็จสมบูรณ์ โดยในปี 2006 งานปักเถี่ยวฮวาของชาวฮวาเหยาแห่งอำเภอหลงหุยได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติชุดแรก

เนื่องจากชาวฮวาเหยาไม่มีภาษาเขียน ผ้าปักเถี่ยวฮวาจึงมีบทบาทสำคัญในการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ จนได้รับฉายาว่าเป็น "บันทึกประวัติศาสตร์ไร้อักษรที่สวมใส่บนร่างกาย" โดยเสิ่นเยี่ยนซี ผู้สืบทอดศิลปะเถี่ยวฮวาระดับมณฑล บอกเล่าว่าทุกๆ ลวดลายล้วนมีความหมายทางจิตวิญญาณแฝงอยู่

ผ้าปักเถี่ยวฮวามีการปรับเปลี่ยนรูปแบบตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา โดยมีการปรับปรุงลวดลายและสีสันเพื่อให้สอดรับกับสุนทรียศาสตร์ร่วมสมัยมากขึ้น ขณะที่อำเภอหลงหุยเดินหน้าส่งเสริมการอนุรักษ์และสร้างสรรค์งานปักเถี่ยวฮวาผ่านการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม การอนุรักษ์ในรูปแบบดิจิทัล และโครงการถ่ายทอดมรดกทางวัฒนธรรมในสถานศึกษา ทำให้ทักษะดั้งเดิมซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกจำกัดอยู่ในพื้นที่ห่างไกลเข้าถึงผู้ชมในวงกว้างได้มากขึ้น

(บันทึกภาพช่วงปี 2020-2026)