คินชาซา, 13 พ.ย. (ซินหัว) -- เมื่อวันพฤหัสบดี (12 พ.ย.) มารี โรเซลีน เบลิแซร์ ผู้อำนวยการฝ่ายฉุกเฉินประจำภูมิภาคแอฟริกาขององค์การอนามัยโลก (WHO) เตือนว่าการระบาดของเชื้อไวรัสอีโบลาในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกหรือดีอาร์คองโกยังคงน่าเป็นห่วง โดยพบผู้ติดเชื้อใหม่ราว 400-500 รายต่อสัปดาห์ แม้จะผ่านไปเกือบ 6 เดือนตั้งแต่มีการประกาศการระบาดของโรคอีโบลาเมื่อเดือนพฤษภาคม ซึ่งเป็นการระบาดของเชื้อไวรัสอีโบลาครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ดีอาร์คองโก และใหญ่เป็นอันดับสองของโลก

เบลิแซร์กล่าวว่าการแพร่ระบาดยังคงกระจายไปยังพื้นที่ใหม่ แม้ว่าจำนวนผู้ติดเชื้อจะลดลงในบางพื้นที่ที่เป็นศูนย์กลางการระบาดในระยะแรก นอกจากนี้ สถานการณ์สู้รบโจมตีที่ทวีความรุนแรงได้กลายเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการควบคุมโรคระบาด โดยองค์การอนามัยโลกยืนยันว่ามีเหตุโจมตีสถานพยาบาลและบุคลากรทางการแพทย์ไปแล้ว 81 ครั้งนับตั้งแต่เกิดการระบาด

อนึ่ง รายงานฉบับล่าสุดที่เผยแพร่โดยหน่วยงานสาธารณสุขของดีอาร์คองโกรายงานยอดผู้ติดเชื้อที่ได้รับการยืนยันแล้ว 11,114 ราย เมื่อนับถึงวันอังคาร (10 พ.ย.) ในจำนวนนี้มีผู้เสียชีวิต 5,433 ราย คิดเป็นอัตราการเสียชีวิตร้อยละ 48.9

เบลิแซร์ระบุว่าเหตุสู้รบโจมตีของกลุ่มติดอาวุธเมื่อวันที่ 5 พ.ย. ที่ผ่านมา ในเมืองคันทีน-อาโลยา จังหวัดกีวูเหนือ ส่งผลให้มีพลเรือนเสียชีวิต 66 ราย รวมถึงบุคลากรทางการแพทย์ 3 ราย นอกจากนี้ สถานพยาบาล 3 แห่งยังถูกปล้นสะดมและเผาทำลาย ส่งผลกระทบต่องานรับมือโรคระบาดเนื่องจากเจ้าหน้าที่ไม่สามารถติดตามผู้สัมผัสใกล้ชิดกับผู้ติดเชื้อได้มากกว่า 1,000 ราย และมีผู้ป่วยที่ได้รับการยืนยันแล้ว 3 รายสูญหายไปจากระบบติดตาม

อย่างไรก็ดี แม้จะมีการขยายมาตรการรับมือการระบาด แต่เบลิแซร์ระบุว่ายังคงมีผู้ป่วยจำนวนมากเสียชีวิตก่อนจะได้รับการรักษาพยาบาลอย่างเหมาะสม โดยเด็กมีสัดส่วนมากกว่าหนึ่งในสี่ของผู้ติดเชื้อที่ได้รับการยืนยันทั้งหมด และคิดเป็นราวหนึ่งในสามของผู้เสียชีวิต

องค์การอนามัยโลกระบุว่าขีดความสามารถในการตรวจวินิจฉัยโรคเพิ่มขึ้น จากเดิมที่มีห้องปฏิบัติการเพียง 2 แห่ง อยู่ที่มากกว่า 24 แห่งแล้ว ซึ่งสามารถตรวจวิเคราะห์ตัวอย่างได้กว่า 600 รายการต่อวัน ขณะเดียวกันยังมีเตียงรองรับผู้ป่วยราว 2,000 เตียง ในศูนย์คัดกรองและรักษาผู้ป่วย 109 แห่ง ทว่าเบลิแซร์ย้ำว่าศักยภาพด้านการแพทย์เพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอต่อการควบคุมโรค หากประชาชนไม่สามารถเข้าถึงการรักษาอย่างทันท่วงที ไม่มีระบบติดตามผู้สัมผัสใกล้ชิดที่มีประสิทธิภาพ ตลอดจนขาดความไว้วางใจจากชุมชน